Pin It

Szybkie dobycie broni i równie szybkie oddanie pierwszego celnego strzału ma bardzo duże znaczenie. Dotyczy to zarówno strzelców dynamicznych, jak i wszystkich zainteresowanych tematyką obronną.

Poza samą szybkością wyciągnięcia broni z kabury, strzelec musi także wypracować czas reakcji na sygnał startowy, jak też opanować naturalne zgrywanie przyrządów na celu i ściąganie języka spustowego bez naruszenia ich ustalonego obrazu (poruszenia muszki w szczerbinie). 

W poniższym tekście celowo pominięte są inne, istotne kwestie, jak na przykład techniki dobywania broni spod ubrania. Wszystko po to, aby na początku skupić się na tym, co najważniejsze.

 

WYBÓR KABURY

Pierwszą kwestią jest wybór odpowiedniej kabury i jej właściwe ułożenie. Wbrew pozorom, nie jest to trywialnie proste. Dlatego warto zapoznać się z kilkoma wskazówkami poniżej, podpowiadającymi, jak dokonać trafnego zakupu. Na początek dobrym rozwiązaniem jest wybór uniwersalnej kabury poziomu drugiego (z jednym, dodatkowym zabezpieczeniem) wykonanej z kydeksu lub formowanej wtryskowo.

Przede wszystkim, kabura powinna zapewniać możliwość właściwego ułożenia dłoni ręki strzelającej na pistolecie jeszcze przed jego dobyciem. Właściwy chwyt jest bardzo ważny. Jeżeli konstrukcja kabury zmusza strzelca do poprawienia ułożenia dłoni po dobyciu broni, nie warto takiego modelu kupować.

Bez względu na rodzaj mocowania, kabura nie powinna też przemieszczać się na pasie w czasie treningu. Warto wyrobić sobie nawyk, aby przed rozpoczęciem ćwiczeń zawsze sprawdzać jej położenie. Przesuwanie kabury na pasie za każdym razem w inne miejsce, skutecznie niweczy nawyki wypracowane na poprzedniej sesji treningowej. Dobrym punktem indeksowym, względem którego można kontrolować położenie, jest szew nogawki spodni.

Dla osób chcących mieć stuprocentową pewność stałego umiejscowienia kabury i ładownic pozostaje zakup pasa dla strzelców IPSC. Jest on dwuwarstwowy ? miękki i sztywny. Pierwszy pas, wewnętrzny, jest normalnie przewlekany przez szlufki spodni. Na niego zakładany jest drugi, zewnętrzny z zamocowaną kaburą i ładownicami. Połączone są ze sobą mocnym rzepem, umieszczonym na całym ich obwodzie.

 

POSTAWA

Po zakupie kabury i ustaleniu jej położenia na pasie, należy przy wszystkich ćwiczeniach ustalić właściwą postawę strzelecką. Kolana powinny być ugięte, biodra wysunięte lekko do tyłu, a górna część tułowia nieco pochylona do przodu. Sama głowa ma być ustawiona prosto.

Częstym błędem początkujących jest rozpoczynanie ćwiczeń w postawie wyprostowanej i przechodzenie do strzeleckiej dopiero w momencie dobywania broni. Należy pamiętać, że chodzi o to, aby eliminować wszelkie niepotrzebne ruchy, a nie dodawać kolejne.

Warto zastosować prostą sztuczkę, pozwalającą na łatwą kontrolę prawidłowego ułożenia dłoni na pistolecie w czasie ćwiczeń. Po prawidłowym dobyciu broni z kabury, wystarczy poprosić kogoś o narysowanie dwóch linii w poprzek kciuka ręki strzelającej i podstawy kciuka drugiej dłoni. Dzięki temu strzelec, zerkając na dłonie po każdym zakończonym powtórzeniu, będzie wiedział, czy pistolet został uchwycony dokładnie tak, jak chciał.

  

PUNKT INDEKSOWY

Stojąc w postawie z rękami wzdłuż ciała, dobrze jest zbliżyć przedramię ręki strzelającej do kabury na tyle, aby lekko dotykało jej lub znajdującej się wewnątrz broni. Pozwala to strzelcowi na uzyskanie punktu indeksowego. Ma to dwojaki cel. Po pierwsze, strzelec dokładnie zna położenie kabury. Po drugie, upewnia się, że przed każdym powtórzeniem ręka znajduje się dokładnie w tym samym położeniu.

Gdyby ćwiczenie rozpoczynało się z innej postawy, na przykład strzelec stałby z rękami przy głowie, to łokieć, a nie dłoń, powinien prowadzi rękę do broni w kaburze. Eliminując zbędne ruchy, ręka porusza się jak najbliżej ciała i kiedy łokieć znajdzie się w tylnym położeniu, dłoń swobodnie opada na chwyt pistoletowy.

 

DŁOŃ BLISKO KABURY

Podczas dobywania broni z kabury należy pamiętać, aby dłoń ręki wspomagającej skierować w pobliże kabury. Daje to więcej czasu na ustalenie pewnego chwytu oburącz, co ma ogromne znaczenie dla skuteczności prowadzonego ognia. Są też i inne powody. Zgodnie z przepisami, wielu funkcjonariuszy nosi pistolet bez naboju w komorze. Umieszczając dłoń blisko broni, po dobyciu można bardzo szybko wprowadzić nabój do komory, przeładowując pistolet nakładką (chwytając zamek za oknem wyrzutowym łusek kłębem dłoni i palcami). Ponadto, podczas awarii broni długiej i przejścia na broń zapasową, dłoń sprowadzająca lufę w dół znajdzie się w tym samym położeniu. Nie jest to zatem sprzeczne z ruchami wypracowanymi przez strzelca podczas treningu z karabinkiem.

 

PROWADZENIE BRONI 

Po ustaleniu właściwego uchwytu, dłonie wraz z pistoletem powinny jak najszybciej znaleźć się w polu widzenia oka dominującego, aby wyprowadzając pistolet na cel zgrać dokładnie przyrządy celownicze. Należy pamiętać, żeby w tej fazie ruchu nie pochylać głowy do przodu. Powinna pozostać nieruchoma. Poruszają się jedynie ręce z pistoletem w dłoniach.

Pistolet powinien być prowadzony w stronę celu w linii prostej, zbieżnej z linią celowania. Do najczęstszych błędów należy przemieszczanie broni ponad lub pod linią celowania w początkowej fazie ruchu. Uniemożliwia to oddanie strzału zaraz po tym, kiedy dłonie znajdą się w końcowym położeniu po zakończeniu ruchu. Dzieje się tak dlatego, że strzelec ma za mało czasu na potwierdzenie właściwego zgrania przyrządów. W późniejszych etapach szkolenia właśnie takie błędy uniemożliwiają oddanie szybkich, celnych strzałów po dobyciu broni z kabury. Aby tego dokonać, trzeba nauczyć się pracować na języku spustowym już w fazie wychodzenia broni na cel po linii celowania.

  

ĆWICZENIE I

Pozycja startowa: Ręce swobodnie wzdłuż ciała, prawe przedramię delikatnie dotyka pistoletu w kaburze lub samej kabury (punkt indeksowy).

Wykonanie: Na sygnał prawa dłoń łapie za chwyt pistoletowy i zwalnia zabezpieczenia kabury, o ile jest w takie wyposażona. W tym samym czasie dłoń lewej ręki przemieszcza się blisko ciała, tuż obok kabury. Później następuje powrót do pozycji wyjściowej i zabezpieczenie kabury.

Wskazówki: Dłoń ręki strzelającej ma złapać jedynie chwyt pistoletowy. Nie należy dociskać w dół pistoletu razem z całą kaburą. Powinno się zwracać uwagę na to, aby przy każdym powtórzeniu jednakowo ułożona była dłoń ręki strzelającej, spoczywająca na chwycie broni znajdującej się w kaburze. W czasie ćwiczenia mają poruszać się jedynie ręce strzelca. Glowa i reszta ciała nie powinny zmieniać położenia.

Czas: W początkowej fazie należy wykonywać ćwiczenie jak najdokładniej, bez limitu czasowego. Strzelcy obyci z techniką dobywania broni, mogą pozwolić sobie na zwiększenie prędkości poszczególnych faz. Przyda się tutaj timer z funkcją PAR, pozwalającą na ustawieni określonego przedziału czasowego z sygnałem informującym o jego początku i końcu. Ćwiczący powinien ustawić PAR na timerze na 0,5 sekundy i w tym czasie uzyskiwać powtarzalny, pewny uchwyt na pistolecie.

 

ĆWICZENIE II 

Pozycja startowa: Dłoń ręki strzelającej znajduje się na chwycie pistoletowym broni w kaburze, dłoń drugiej ręki znajduje się blisko kabury przy ciele tak, aby jak najszybciej uzyskać uchwyt oburącz, zabezpieczenie kabury zwolnione.

Wykonanie: Po sygnale ćwiczący dobywa broń z kabury, chwyta oburącz i wyprowadza w stronę ściany zgrywając przyrządy celownicze.

Wskazówki: Ćwiczenie należy wykonywać bez pracy na języku spustowym. Palec pozostaje wyprostowany wzdłuż szkieletu pod zamkiem nad spustem. Jeżeli pistolet ma zewnętrzne zabezpieczenia powinny zostać zwolnione dopiero, gdy lufa zostanie skierowana w stronę celu.

Czas: W fazie początkowej należy wykonywać ćwiczenie jak najdokładniej, bez limitu czasowego. Strzelcy obyci z techniką dobywania broni, mogą pozwolić sobie na zwiększenie prędkości kolejnych etapów. W takim przypadku ćwiczący powinien ustawić PAR na timerze na ok 0,5 sekundy i w tym czasie uzyskiwać powtarzalny, pewny uchwyt na broni oburącz i obraz precyzyjnie zgranych przyrządów celowniczych na tle ściany.

Wyjaśnienie: Rozłożenie na etapy procedury, jaką jest dobywanie broni z kabury, ma na celu skupienie się na poszczególnych ruchach. Dzięki temu możliwe jest uzyskanie znacznie lepszych wyników i uniknięcie wielu błędów.

 

ĆWICZENIE III 

Pozycja startowa: Strzelec stoi w postawie strzeleckiej, pozycja rąk jak podczas prowadzenia ognia (wyprostowane, łokcie lekko ugięte i wysunięte na boki), broń trzymana oburącz, palec poza językiem spustowym, przyrządy celownicze zgrane na tle ściany.

Wykonanie: Ćwiczący trzymając broń oburącz zbliża pistolet do oka, stale utrzymując zgrane przyrządy celownicze do chwili, kiedy napięcie w rękach uniemożliwia dalszy ruch. W tym momencie następuje zejście pistoletu z linii celowania.

Wskazówki: Dzięki temu ćwiczeniu strzelec bardzo szybko odnajdzie punkt, w którym broń naturalnie wchodzi na linię celowania. Wykonywanie go podczas nauki ruchu dobywania broni pozwala uniknąć wielu błędów, o których wspomniano wcześniej.

Czas: Brak limitu czasu. W tym ćwiczeniu liczy się dokładność.

Wyjaśnienie: Wielu strzelców nie wie, gdzie znajduje się moment, kiedy po dobyciu broni przyrządy celownicze powinny się znaleźć na linii oka. Ćwiczenie ma umożliwić znalezienie naturalnego punktu wprowadzenia pistoletu w pole widzenia oka.

 

ŁĄCZENIE ĆWICZEŃ

Po wykonaniu powyższych ćwiczeń, należy połączyć je w jeden płynny ruch. Trzeba zaznaczyć, że określenie płynny nie oznacza, że ma on przebiegać ze stałą prędkością. Podczas dobywania broni doświadczony strzelec zmienia tempo, aby uzyskać jak najlepszy czas, niezbędną dokładność i pewność ruchu tam, gdzie jest to konieczne.

Najpierw następuje jak najszybsze przemieszczenie rąk w stronę broni. W czasie samego uchwycenia broni trzeba poświęcić chwilę, aby chwyt był pewny. W tej fazie oszczędzanie czasu kosztem dokładności ruchu jest całkowicie nieopłacalne. Poprawianie ułożenia dłoni na chwycie pistoletowym już po wyjęciu broni z kabury, jest bowiem bardzo czasochłonne.

W następnym etapie strzelec ponownie przyśpiesza, a następnie nieco zwalnia, aby upewnić się, że chwyt oburącz jest poprawny w momencie, kiedy ręce się spotykają. To właśnie dlatego druga dłoń kierowana jest w stronę kabury w początkowej fazie ruchu. Daje to więcej czasu na ustalenie właściwego chwytu, przed znalezieniem się przyrządów celowniczych na linii wzroku.

Po ustaleniu chwytu oburącz, ponownie następuje nagłe przyśpieszenie, ze zwolnieniem w ostatniej chwili, zanim ręce znajdą się w końcowym położeniu. Nie należy kontynuować ruchu do momentu przeprostu łokci. Spowoduje to gwałtowne poruszenie broni i tym samym naruszenie obrazu zgranych przyrządów celowniczych.

 

PUŁAPKA CZASOWA

Bezwzględnie należy pamiętać o tym, aby nie starać się uzyskiwać lepszego czasu kosztem dokładności i solidności chwytu dłoni na pistolecie. To pułapka, w którą daje się złapać wielu strzelców. Szybkość sama przyjdzie z czasem, po wielu powtórzeniach.

Na początkowym etapie należy ćwiczyć dobywanie broni z kabury bez rejonu celu, ustawianie muszki i szczerbinki na tle jednorodnej ściany, bez jakiejkolwiek pracy na języku spustowym. Wyrabia to umiejętność szybkiego zgrywania obrazu przyrządów celowniczych i naturalny punkt celowania.

Skupienie się w pierwszym etapie na tym jednym elemencie ma kluczowe znaczenie. Podczas pogoni za coraz lepszym wynikiem wielu ćwiczących wpada w pułapkę. Nadrabiają czas kosztem dokładnego zgrania przyrządów. Skutek jest jeden ? chybione strzały.

 

KOLEJNOŚĆ ĆWICZEŃ

Początkowo należy skoncentrować się jedynie na celowaniu. Zwiększając tempo od wolnego do bardzo szybkiego strzelec wyrobi sobie umiejętność szybkiego i dokładnego zgrywania przyrządów celowniczych.

Kolejność wprowadzania do ćwiczeń rejonu celu i pracy na języku spustowym powinna być następująca. W pierwszej kolejności należy opanować dobycie broni z wyjściem na cel bez rejonu celu (ściana) i bez naciskania na język spustowy (szybkie dokładne zgrywanie przyrządów). Później należy dodać do tego pracę na spuście ? wybieranie luzu w czasie ruchu i strzał po zgraniu przyrządów. W dalszej kolejności ćwiczący powinien opanować dobycie broni z wyjściem na cel z rejonem celu (tarcza) bez pracy na języku spustowym. I na końcu, dodać do tego operowanie spustem ? wybieranie luzu w czasie ruchu i strzał po zgraniu przyrządów.

 

STRZAŁ NA SYGNAŁ 

Bardzo dobrym ćwiczeniem do wykorzystania na strzelnicy jest strzał na sygnał (Command Fire). Po raz kolejny przyda się tutaj timer z funkcją PAR. Przed przystąpieniem do ćwiczenia, strzelec powinien trenować dobycie broni i wyjście na cel zgodnie ze schematem powyżej.

Jeżeli podczas treningu bezstrzałowego, strzelec dobywa broń z oddaniem strzału w czasie 1,5 sekundy, należy ustawić PAR na 2 sekundy. Po pierwszym sygnale ćwiczący ma dobyć broń z kabury i zgrać przyrządy na celu, wybierając jednocześnie luz na języku spustowym. Dopiero w momencie usłyszenia drugiego sygnału, powinien jak najszybciej oddać strzał.

Wyjaśnienie: Ćwiczenie to pozwala rozdzielić fazę dobycia broni i celowania od samego strzału, dzięki czemu nie występuje przyśpieszanie kosztem braku precyzji. W miarę wzrostu umiejętności, a co za tym idzie szybkości, czas PAR powinien zostać skrócony. Warto wrócić do tego ćwiczenia za każdym razem, gdy strzelec nie jest w stanie ocenić punktu trafienia na podstawie punktu celowania i zapamiętanego obrazu przyrządów celowniczych w momencie strzału.

 

PODSUMOWANIE

Na koniec maksyma, którą warto zapamiętać: szybko znaczy płynnie. Ten, kto obserwował mistrzów strzelectwa dynamicznego, wie o czym mowa. Jednak osiągnięcie takiego poziomu wymaga wielu długich godzin spędzonych na treningu bezstrzałowym, ponieważ szybkości nie da się wymusić.

 

Pin It